พุธ,7 มกราคม 2552

รางวัลชีวิต
เรื่องราวการผจญภัยของนักตกปลากลุ่มนี้ยังไม่จบ ยังมีต่ออีก โปรดติดตามอ่านในเล่มหน้า รางวัลชีวิต ที่หลายคนถวิลหาเพื่อมอบให้กับตัวเอง มีเพียงตัวเราเท่านั้นที่รู้ว่า ตัวเราต้องการจะมอบอะไรให้เป็นรางวัลชีวิต สำหรับคนตกปลาแล้ว คงหนีไม่พ้นเรื่องราวการตกปลาที่ประทับใจสักครั้งหนึ่ง หรือคุณว่าไง เรือโอเชี่ยนวันระนอง 1

กุเราเกมส์พันธ์ดุ
เหล่ามัจฉา “หนวดพราหมณ์” ถึงเวลาเริงร่าจับคู่สืบสายสร้างเผ่าพันธ์ ณ สันดอน ใต้ท้องน้ำ ปากอ่าวไทย ณ พื้นน้ำแห่งนี้ อุดมไปด้วยปลาเล็กปลาน้อยมากมาย มาหากินแพลนตลอน จึงเป็นการเชิญชวนปลาหมึก เวียนว่ายเข้ามาจับกิน เกิดเป็นห่วงโซ่อาหาร

วังสีทอง
กัปตันนุ เริ่ม ‘ตีวน’ บังคับเรือวนรอบหา เชื้อปลาที่ระดับความลึก 200 เมตร ก่อนจะร้องสั่งน้าเหน่ง ให้ทิ้งสมอ “น้าเหน่งทิ้งหมอเลย เอ้าทิ้ง” เสียงสมอตกน้ำดัง ‘ตูม’ กัปตันนุปล่อยให้เรือไหลอิสระ

วาฮู นักวิ่งน้ำลึก
‘วาฮู ชื่อนี้นักตกปลาบ้านเรานิยมเรียกตามแบบฝรั่งที่นิยมเรียกชื่อมัน ด้วยรูปพรรณที่มีลักษณะคล้ายปลาอินทรี บางคน จึงขนานนามมันว่า ‘อินทรีน้ำลึก’

ปลอบขวัญที่กำพวน
ถึงแม้ความฝันที่จะไปสตูลจะแตกสลาย เฮียอรุณ ก็ยังมีทริบ 'ปลอบขวัญที่กำพ่วน'ไว้คอยรักษาหัวใจที่บอบช้ำ "สตูลเราจะไปกันเมื่อไหร่ก็ได้ เอาไว้ฤดูกาลหน้าเราค่อยไปกัน เรือตกปลาที่ยินดีต้อนรับคนไทยมีเยอะแยะ ไป" เฮียอรุณกล่าว

อยากอัดไอ้หลาม
เกรงว่าจะเป็นภัย ต่อความมั่นคงของ กองเรือตกปลาในอนาคต ทางกองกำลังต่อต้านภัยพิบัติจากปลา จึงมีมติให้เรียกตัวเหล่าขุนพลผู้กล้า มารายงานตัวที่กองกำลังหน่วยล่าสวาท เพื่อรับคำบัญชา ปฏิบัติภารกิจนี้ โดยใช้ชื่อภารกิจนี้ว่า ‘ยุทธการถล่มวังสีทอง’

สานสัมพันธ์คนตกปลาปี 4
วันสังสรรค์ มาถึงผู้คนมากมาย ทยอยเดินทางมาสู่ ร้านอาหารริมทะเล ที่อยู่ริมสะพานเทียบเรือแหลมงอบ จังหวัดตราด เพื่อลงทะเบียนแจ้งชื่อ เข้าร่วมกิจกรรมสังสรรค์ เสียงแซวกระเซ้าเหย้าแหย่ หยอกล้อ ของเพื่อนๆ ที่แซวกันไปแซวกันมา ผสมผสานกับเสียงเฮฮา ดังไม่ขาดสาย เหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

บุกวังสีทองตะลุมบอนเก๋าถ่าน
“ทำไมมันไม่ไปไหนเลยฟ่ะ รึ มันจะติดหินวะ” โกเพชรสีหน้าเริ่มแสดงความไม่แน่ใจกับสิ่งที่ตนเองอัดอยู่ “ติดหินชัวร์ แล้วโกเพชร” หลายคนลงความเห็น สีหน้าโกเพชรจากที่เคยหึกเหิม เปลี่ยนไปทันที “อ้ายหลานระยำ หลอกให้ตูอัดหินตั้งนาน ดู่ ดู มันทำลุงมันด้าย” โกเพชรสบถเสียงดังลั่น เมื่อรู้ตนเองโดนหลายหลอกให้อัดหินจนเหนื่อย

รวมดาวกระจุยตะลุยเบอร์ม่าแบลงค์
“อ้ายเอก เอ็งแน่ใจแล้วนะที่จะไปตกปลากับคนเมืองพวกนั้น ข้ากลัวเหลือเกินว่าเอ็งจะเข้ากับพวกเขาไม่ได้” โกเพชร ถามหลานชายด้วยความกังวล อดห่วงหลานชายไม่ได้ ที่จะต้องไปลงเรือตกปลา กับกลุ่มชายแปลกหน้า ซึ่งไม่เคยรู้จักมักจี่ กันมาก่อน “ทำไงได้ละลุง กลัวมันก็กลัวแต่ผมรับปากพี่หมูเขาไปแล้ว” เอกตอบ

ท่องไปกับเรือตะวันแดง
“มันปลาอะรายหว่า ทามมัย มันมีลายข้างตัวด้วยวะ” พอได้เห็นหน้าตามันถนัดตา เท่านั้นแหละบรรดาไทยมุงก็แตกฮือ “แว๊กกกก...ไอ้เหานี่หว่า บอกแล้วว่าอย่าแตะคัน ก็ไม่เชื่อ เห็นยังความขลังของพี่ แม้แต่อินทรีมันยังกลายเป็นไอ้เหาไปได้เลย ก๊ากกกก..ขำวุ่ย ไอ้เหากินสายลอย”

สานสัมพันธ์คนตกปลา
“เมย์เดย์ เมย์เดย์” แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงเรียกฉุกเฉิน ร้องขอความช่วยเหลือดังแทรกขึ้นมา “ทราบ ใครพูดเมย์เดย์เมื่อกี้ บอกมาเลยว่าเป็นอะไร” เสียงนักตกปลาท่านหนึ่ง ร้องถามไปทางวิทยุ “ไต๋เดช ครับไต๋เดช ไต๋เดชเมาเรืออวกโชว์แขกไปแล้วครับ ” สมาชิกทีมปากเกร็ดตอบมา “อ้าวไต๋เมาเรือสะแล้ว แล้วใครจะขับเรือละนี่ ฮ่า! ”

อินทรีหลังโขด
เหมือนนรกมีจริง เมือคันเบ็ดที่อยู่หน้าเฮียชัยค่อยๆ โน้มลง โน้มลง “เฮ้ย...เฮียชัยมันเอาแล้ว รีบวัดเลยเฮีย” นายชนบทร้องตะโกนเตือนสติเฮียชัย เมื่อคันเบ็ดเริ่มออกอาการว่าปลาฉวยเหยื่อ ก่อนที่ปลามันจะ ออกตัว Start ใส่เกียร์หมา

ราพาร่าอำพราง
“เย้.....ดีใจจัง พี่ตู คันก็หัก สายก็ขาด ปลาก็ไม่ได้ สุดยอดเลยพี่ตู ฮะ ฮ่า! ” เสียงตะโกนแซวออกมาด้วยความสะใจ “เอ้า...มีคนใจดีทำปลาหลุดไปแล้ว ป่านนี้ไอ้ตัวที่หลุด มันไปบอกเพื่อนมันหมดแล้วละใจดีเหลือเกิน คนนี้ ฮะ ฮา ฮ่า! ” พี่ซิง ได้ทีแซวซ้ำไปอีกดอก

ปลายักษ์ในตำนาน
เย็นวันหนึ่งบนสะพานเทียบเรือเพทาย แห่งหมู่บ้านบางเสร่ ชายหนุ่มวัยกลางคนจำนวน 5 -6 คน กำลังยืนจับกลุ่มเพ่ง มอง เรือที่จอดเรียงรายอยู่ข้างสะพาน “เรือลำไหนป๋าโยรู้ป่าว” เสียงพี่ชายคนหนึ่งเอ่ยกับบุรุษรูปงามคนหนึ่ง

สานสัมพันธ์คนตกปลาปี 3
สายใยเส้นนี้ จึงเกิดจากดวงใจของ “เพื่อน” ที่รักและชื่นชอบในกิจกรรมตกปลามาสานถักทอรวมเข้ด้วยกัน จึงทำให้บรรยากาศ ของมิตรภาพฟุ้งกระจาย ไปทั่วทะเลจังหวัดตราด เมื่อวันที่ 5 ถึง วันที่ 7 เดือน พฤษภาคม ปี 2549

กำเนิดดอนตะวันแดง
ในขณะที่พี่ชาญออกแรงงัดคันอยู่นั้น ก็ปรากฏเรือนร่างขนาดมหึมาของปลากระโทงแทง ข้างท้ายเรือทางซ้ายมือ มันกระโดดสะบัดงวงของมันห่างจากเรือไปไม่เกิน 30 เมตร ทุกคนที่ได้เห็นขนาดความใหญ่โตของมัน อย่างถนัดตา “โอ้! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด” เสียงใครคนหนึ่งร้องอุทานออกมาอย่างดัง