+ รายงานทริป + รูปหน้า1 + รูปหน้า2
น้ำตกคลิตี้ล่าง ปี2003 27-28 กย. 46 มาอ่านคนที่ 11083 เขียนความเห็นเกี่ยวกับทริปนี้ได้ที่นี่
เสียงจอกแจกจอแจ และเสียงสตาร์ทรถแต่เช้าตรู่ปลุกผมขึ้นมาให้เตรียมพร้อมเต็มที่สำหรับวันนี้ วันที่พวกเราเกือบ 15 คันมีนัดกันที่น้ำตก คลิตี้ล่าง ในกลางฤดูฝนในตอนนี้ โดยเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์นี้ ฝน ตกหนักต่อเนื่องมาหลายวันติด ๆ เรียกได้ว่าลำธาร อันเป็นที่พักชั่วคราว ของเราหน้าสหกรณ์ทองผาภูมิตอนนี้ ขุ่นคลักไปด้วยสีแดงของน้ำป่า และระดับน้ำที่เอ่อล้นสองข้างตลิ่งอย่างน่ากลัว พวกเราในชุดนี้เรียกได้ว่า เป็น บูรพาเกือบครบทีมและที่พิเศษไปกว่านั้น มีเพื่อนสมาชิกกลุ่ม ปลาแมน ขอติดสอยห้อยตามพวกเราไปพิสูจน์ เส้นทางนรกนี้ด้วยกัน พวกเราเลือกเข้าทาง บ้านสะพานลาวผ่านขึ้นเหมืองแล้วแยกขวาไป บ้านภูเตย บ้านเขาพระอินทร์จนมาสิ้นสุดกันที่ บ้านทุ่งเสือโทน ก่อนที่จะจอดฝากรถไว้บางส่วนที่สถานีอนามัยเมื่อพวกเรา เล็งเห็นแล้วว่าทริปนี้รถอาจจะมากเกินไป ซึ่งนั่นหมายถึงอุปสรรค ที่ต้องเพิ่มพูน มากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเราเริ่มล้อหมุนย่างเข้าปลักแรก ของเส้นทาง คลิตี้ล่างก็เมื่อตอนเที่ยง โดยสภาพเส้นทางช่วงแรก ก็มีหลายร่องทาง ให้ได้เลือกเอาตามอัธยาสัย ลึกบ้าง ตื้นบ้างก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแต่ละคันนั้นๆ พร้อมกับ การหยั่งความลึกของเนว์ ของแต่ละคัน เหมือนเป็นการต้อนรับกลับมาสู่เส้นทางนี้อีกครั้งด้วยสายฝนโปรยปราย ลงมาอย่างต่อเนื่องให้กับพวกเราที่ทะยอยกันเข้าไปทีละคัน จะยกเว้นก็แต่ พี่เข้มที่ทริปนี้พา ลูกชายวัย 3 ขวบมา เที่ยวน้ำตกกับบรรดา อา ๆ ด้วยที่ต้องขอแยกเข้าทาง หมู่บ้านลำพัง เพียงคันเดียวเพื่อไปเตรียมสำรับ อาหารไว้ คอยท่า สำหรับชุดใหญ่ ที่เลือกเอาเส้นทาง รับแขกที่ว่านี้ เริ่มเข้ามาได้เพียง 400 กว่าเมตร ก็ต้องวินช์กันซะแล้วสำหรับ เพื่อนใหม่จากกลุ่มปลาแมน ด้วยอุปสรรคเป็นร่องลึกที่ต้องอาศัย ทักษะและจังหวะพอสมควร ในการเร่งส่งให้พ้นร่อง ลึกขนาดยาง 33 มิดล้อ และที่พิเศษมากขึ้นไปอีกก็คือ ต้องพยายามเปลี่ยนลายน์ไปทางซ้ายให้ได้เพื่อหลบร่องลึกยาว ทางด้านขวา หลายคันทีเดียว ที่ต้องใช้วินช์จูงหน้ารถให้เปลี่ยนไปร่องทางซ้ายให้ได้ มาถึงตอนนี้ ขบวนพวกเราถูก แบ่งออกเป็นสองทีม โดยทีมหน้านำทีมโดยม้ากระโดดที่พาเพื่อน ๆ นำหน้าเข้าไปก่อนประมาณ 4 คัน ส่วนขบวนหลัง เป็นชุดใหญ่ถึง 7 คันที่ติดตามเข้าไป สายฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง ที่พวกเราผ่านเข้าไปได้แต่ละอุปสรรค จนมาถึง แอ่งกระทิง แรกที่บรรดาคอออฟโรด ที่เคยใช้เส้นทางนี้ต่างรู้กันดีถึงความลึกของเส้นทาง ที่พวกเราทุกคันจำเป็นต้อง วินช์ขึ้นเนินชัน ที่มีรากไม้ท่อนโตขนาด เท่าขาดักขวางล้อหน้าและหลัง ไม่ให้ขยับตัวเดินหน้า หรือถอยหลังอะไรได้ มากนักซึ่งในขณะที่วินช์ขึ้นไปในแต่ละคันนั้น พวกเราเห็นว่ายังมีอีก เนินชันที่สามารถหักวงล้อเลี้ยวขึ้นได้เลยไม่ต้อง ผ่านร่องนั้น โดยคันแรกที่พยายามขึ้นเนินนี้มาเป็น กบแดง (ดำ) หรือที่พยายามเอาตัวร่างที่เล็ก อย่างคาริเบี้ยนแต่ รองเท้าเส้นโตอย่าง Simex 33 ขึ้นเนินชันให้ได้ โดยในขณะที่เจ้ากบแดง (ดำ) กำลังพยายามปีนขึ้นมานั้น ก็มีเสียงลั่น เบา ๆ ดัง กิ๊ง มาจากล้อหลัง โดยมีล้อหลังซ้ายออกมากองหมิ่นเหม่อยู่นอกซุ้มล้อ . .. เฮ้ย เพลาข้างขาดแล้วหวะ เสียงนาย หนอน เจ้าของรถบ่นออกมาดัง ๆ พร้อมด้วย สีหน้าอันแทบจะบรรยาย ไม่ถูก ในสถานการณ์แบบนั้น พวกเราหลาย ๆ คนเริ่มเข้ามา มุงดูกันด้วยใบหน้าอันสลดหดหู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม เหมือนเทพเจ้า ยังปราณีเราอยู่บ้างเมื่อพบว่า เพลาข้างไม่ได้ขาดอย่างที่เข้าใจแต่แรกเห็น แต่เป็นน๊อตที่ยึดกับหน้าแปลน เพลาขาดเท่านั้นที่ขาด ถึงกับทำให้ล้อนั้นขาดหลุดออกมานอกซุ้ม มาถึงตอนนี้ขบวนชุดหลังต้องหยุดขบวนกันโดยปริจายเพื่อมาช่วยกันซ่อมให้เจ้ากบแดง (ดำ) วิ่งประคองออกมาจากป่าให้ได้ หลายหลายความคิด ข้อเสนอแนะ และทักษะจาก ประสบการณ์ของพวกเราต่างระดม กันเต็มที่ ซึ่งเท่ากับเป็นเวลาที่เย็นย่ำเต็มที กว่าที่เจ้ากบแดง (ดำ) จะกลับคืนชีพมาอีกครั้ง ซึ่งพวกเราเข้ามาได้เพียง 2 กิโลเมตร เท่านั้น ก็จะมืดแล้ว มาถึงตอนนี้พวกเราตัดสินใจ เลี้ยวออกทางซ้ายมือ ที่นำพวกเรา ลงหุบเขาไปเลียบ ไร่ข้าวโพดเพื่อใช้อีกเส้นทางหนึ่งเข้าสู่น้ำตก โดยคิดว่าน่าจะเป็นเส้นทาง ที่สะดวก และง่ายที่สุดในตอนนั้น สายฝรพรำ ยังคงมีตลอดต่อเนื่อง มาถึงตอนนี้เจ้าหนุขาวที่คอยประคอง กบแดง (ดำ) อยู่ด้านหน้าอย่างไม่คลาด สายตาด้วยเกรางว่าน๊อตเพียง 2 ตัว ที่ยึดหน้าแปลนเพลา ข้างนั้นอยู่ทนทานได้นานซักเพียงใด แต่ถึงพวกเราเลือกมา ใช้เส้นทางที่เรียกได้ว่าง่ายที่สุด ก็ยังต้องใช้เวลา พอสมควรจากการหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวรถที่วิ่งแถก ๆ แถกมาเข้าไปแปะ กับต้นไม้ที่ขึ้นอยู่หนาแน่นก่อนถึงที่หมาย เรียกได้ว่า เพื่อนใหม่จากกลุ่มปลาแมน ได้ฝึกทักษะกันอย่างเต็มที่ในสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้ เท่าที่เห็นก็บุบสลายกันไปพอสมควร จนเกือบ 3 ทุ่มพวกเราถึง เข้าถึงที่พักปลายทางกันได้ทุกคัน อาหารเย็นที่ถูกเตรียมเอาไว้อย่างพร้อมเพียง สำหรับนัดเดินทางทุกท่าน ได้ตักกินกันอย่างเต็มที่ด้วย ทีมแม่บ้านของบูรพา พวกเราเริ่มมา รวมกลุ่ม กันอีกครั้งหลังจากอาบน้ำจากสายน้ำเย็น ๆ กันเป็นที่เรียบร้อย เสียงเล่า อย่างออกรสระหว่าง กลุ่มหน้า และกลุ่มหลังนำมาแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนาน ไม่ว่าจะเป็น มือลิงที่หักของม้ากระโดด หรือล้อแม๊กกระจายของพี่สมโภช Sr5 โดยมี ลุงอาโฟ่ที่มาร่วมวงต้อนรับเพื่อน เก่าอย่างน้ำจิตน้ำใจไมตรีในคืนนี้ด้วย ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ของวันนี้ทำให้หลายคนต่าง หลบลี้หนีหายกันไปนอน ทีละคนสองคนจนได้ข่าวว่าเกือบตีสามนั่นแหละงานเลี้ยงถึงได้เลิกเรา เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาพบว่ามีสายหมอกหนาอยู่เต็มไปทั่วบริเวณ หลาย ๆ คนตื่นกันแต่เช้าเพื่อทำการซ่อมรถกัน เพื่อจะเตรียมออกไปในเส้นทางขาออก กลุ่มแม่บ้านก็พากันหุงหาอาหารเช้าสำหรับนักรบทุกท่านที่เดินทางกันเข้ามา พวกเราไม่ลืม ที่แวะเข้าไปชม ความสวยงามของน้ำตกคลิตี้ล่างที่ยังคงความงามไม่เสื่อมคลาย สายน้ำแดงกว่าครั้งก่อน อาจจะเป็นเพราะ สายน้ำป่าที่เกิดจาก สายฝนที่ลงกระหน่ำต่อเนื่องอยู่เกือบทุกวัน กลุ่มนายแจ๊ค และเต่าจากปลาแมน ถึงกับเอ่ยปากว่า ถ้ามีทริปจะไปไหนอีก อย่าลืมบอกผมนะพี่ เที่ยวกับบูรพาเนี่ยครบจริง ๆ ทั้งสวย ทั้งโหด เมื่อพวกเขาได้เห็นความงาม ของสายน้ำตกที่รายล้อมพวกเราอยู่ไปทั่วทุกบริเวณ.. หลังจากพวกเราพากันโผเข้าไปสำผัสกับสายน้ำที่ไหลตกลงมากระเซ็นซ่านไปทั้งแผ่นผา ที่มีละอองน้ำที่ถูก สายลมโกรกพัดพาไปทั่งทั้งบริเวณ พวกเราก็พากันเดินย้อนตามลำน้ำกลับมาตั้งหลักตั้งขบวนกันเพื่อออกจากน้ำตก คลิตี้ล่างเมื่อตอนเกือบเที่ยงวันเหมือนวันที่เข้ามาเมื่อวาน เพียงแต่คราวนี้เป็นกลางวันซึ่งนั่นทำให้พวกเราได้มีโอกาศ เห็นเส้นทางได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แค่เพียงร่องแรกที่พวกเราเล่นสกี หรือลื่นไถลกันลงมา ในปลักก็ต้องวินช์ช่วยตัวเองกันให้ ขึ้นจากรากไม้ที่ดักไว้ โดยพวกเรายอมเสียเวลาวินช์ทีละคันดีกว่าที่จะมาตัดรากไม้ที่ขวางอยู่ ในร่องล้อ เส้นทางขากลับนี้ กลับกลายเป็นยากกว่าขาเข้ามาเพราะบางช่วงบางร่องนั้นลึกขนาดเจ้าม้าขาวพร้องยาง Simax 34 ยังหายไปครึ่งคัน !!! เลยทีเดียว โชคยังดีที่วันนี้ฝนไม่ได้เทลงมาเหมือนเมื ่อวันวาน แต่ถึงอย่างนั้นก็ตามกว่าที่พวกเรา จะออกไปถึงบ้านทุ่งเสือโทนได้ ก็ปาเข้าไปเย็นย่ำเพราะ พี่สมโภช SR5 ดันมากระทะล้อแตกเอาเมื่อตอนขาออกอีก เรียกได้ว่าทริปนี้ สบักสบอม กันไปพอสมควรสำหรับเส้นทาง คลิตี้ล่างนี้ กว่าจะขับมาถึงบ้านได้ก็ ตีห้า พอดี .. แล้วพบกันใหม่ทริปหน้าครับ หนูขาว 29 กันยายน, 2003 ปล. ขออภัยที่เพิ่งเอามาลงให้อ่านกัน เพราะรูปที่ถ่ายไว้อยู่กับนายหนอน เพิ่งจะได้รูปมาครับ อ้อ ทริปนี้ผมไม่ได้ไปด้วย เลยไม่มีใครถ่ายรูปน้ำตกมาให้ดูกัน ใครอยากเห็นน้ำตกคลิตี้ ไปดูได้จากทริปก่อหน้านี้ครับ ทริปคลิตี้ 2002
เสียงจอกแจกจอแจ และเสียงสตาร์ทรถแต่เช้าตรู่ปลุกผมขึ้นมาให้เตรียมพร้อมเต็มที่สำหรับวันนี้ วันที่พวกเราเกือบ 15 คันมีนัดกันที่น้ำตก คลิตี้ล่าง ในกลางฤดูฝนในตอนนี้ โดยเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์นี้ ฝน ตกหนักต่อเนื่องมาหลายวันติด ๆ เรียกได้ว่าลำธาร อันเป็นที่พักชั่วคราว ของเราหน้าสหกรณ์ทองผาภูมิตอนนี้ ขุ่นคลักไปด้วยสีแดงของน้ำป่า และระดับน้ำที่เอ่อล้นสองข้างตลิ่งอย่างน่ากลัว พวกเราในชุดนี้เรียกได้ว่า เป็น บูรพาเกือบครบทีมและที่พิเศษไปกว่านั้น มีเพื่อนสมาชิกกลุ่ม ปลาแมน ขอติดสอยห้อยตามพวกเราไปพิสูจน์ เส้นทางนรกนี้ด้วยกัน พวกเราเลือกเข้าทาง บ้านสะพานลาวผ่านขึ้นเหมืองแล้วแยกขวาไป บ้านภูเตย บ้านเขาพระอินทร์จนมาสิ้นสุดกันที่ บ้านทุ่งเสือโทน ก่อนที่จะจอดฝากรถไว้บางส่วนที่สถานีอนามัยเมื่อพวกเรา เล็งเห็นแล้วว่าทริปนี้รถอาจจะมากเกินไป ซึ่งนั่นหมายถึงอุปสรรค ที่ต้องเพิ่มพูน มากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเราเริ่มล้อหมุนย่างเข้าปลักแรก ของเส้นทาง คลิตี้ล่างก็เมื่อตอนเที่ยง โดยสภาพเส้นทางช่วงแรก ก็มีหลายร่องทาง ให้ได้เลือกเอาตามอัธยาสัย ลึกบ้าง ตื้นบ้างก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแต่ละคันนั้นๆ พร้อมกับ การหยั่งความลึกของเนว์ ของแต่ละคัน เหมือนเป็นการต้อนรับกลับมาสู่เส้นทางนี้อีกครั้งด้วยสายฝนโปรยปราย ลงมาอย่างต่อเนื่องให้กับพวกเราที่ทะยอยกันเข้าไปทีละคัน จะยกเว้นก็แต่ พี่เข้มที่ทริปนี้พา ลูกชายวัย 3 ขวบมา เที่ยวน้ำตกกับบรรดา อา ๆ ด้วยที่ต้องขอแยกเข้าทาง หมู่บ้านลำพัง เพียงคันเดียวเพื่อไปเตรียมสำรับ อาหารไว้ คอยท่า สำหรับชุดใหญ่ ที่เลือกเอาเส้นทาง รับแขกที่ว่านี้ เริ่มเข้ามาได้เพียง 400 กว่าเมตร ก็ต้องวินช์กันซะแล้วสำหรับ เพื่อนใหม่จากกลุ่มปลาแมน ด้วยอุปสรรคเป็นร่องลึกที่ต้องอาศัย ทักษะและจังหวะพอสมควร ในการเร่งส่งให้พ้นร่อง ลึกขนาดยาง 33 มิดล้อ และที่พิเศษมากขึ้นไปอีกก็คือ ต้องพยายามเปลี่ยนลายน์ไปทางซ้ายให้ได้เพื่อหลบร่องลึกยาว ทางด้านขวา หลายคันทีเดียว ที่ต้องใช้วินช์จูงหน้ารถให้เปลี่ยนไปร่องทางซ้ายให้ได้ มาถึงตอนนี้ ขบวนพวกเราถูก แบ่งออกเป็นสองทีม โดยทีมหน้านำทีมโดยม้ากระโดดที่พาเพื่อน ๆ นำหน้าเข้าไปก่อนประมาณ 4 คัน ส่วนขบวนหลัง เป็นชุดใหญ่ถึง 7 คันที่ติดตามเข้าไป สายฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง ที่พวกเราผ่านเข้าไปได้แต่ละอุปสรรค จนมาถึง แอ่งกระทิง แรกที่บรรดาคอออฟโรด ที่เคยใช้เส้นทางนี้ต่างรู้กันดีถึงความลึกของเส้นทาง ที่พวกเราทุกคันจำเป็นต้อง วินช์ขึ้นเนินชัน ที่มีรากไม้ท่อนโตขนาด เท่าขาดักขวางล้อหน้าและหลัง ไม่ให้ขยับตัวเดินหน้า หรือถอยหลังอะไรได้ มากนักซึ่งในขณะที่วินช์ขึ้นไปในแต่ละคันนั้น พวกเราเห็นว่ายังมีอีก เนินชันที่สามารถหักวงล้อเลี้ยวขึ้นได้เลยไม่ต้อง ผ่านร่องนั้น โดยคันแรกที่พยายามขึ้นเนินนี้มาเป็น กบแดง (ดำ) หรือที่พยายามเอาตัวร่างที่เล็ก อย่างคาริเบี้ยนแต่ รองเท้าเส้นโตอย่าง Simex 33 ขึ้นเนินชันให้ได้ โดยในขณะที่เจ้ากบแดง (ดำ) กำลังพยายามปีนขึ้นมานั้น ก็มีเสียงลั่น เบา ๆ ดัง กิ๊ง มาจากล้อหลัง โดยมีล้อหลังซ้ายออกมากองหมิ่นเหม่อยู่นอกซุ้มล้อ .
.. เฮ้ย เพลาข้างขาดแล้วหวะ เสียงนาย หนอน เจ้าของรถบ่นออกมาดัง ๆ พร้อมด้วย สีหน้าอันแทบจะบรรยาย ไม่ถูก ในสถานการณ์แบบนั้น พวกเราหลาย ๆ คนเริ่มเข้ามา มุงดูกันด้วยใบหน้าอันสลดหดหู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม เหมือนเทพเจ้า ยังปราณีเราอยู่บ้างเมื่อพบว่า เพลาข้างไม่ได้ขาดอย่างที่เข้าใจแต่แรกเห็น แต่เป็นน๊อตที่ยึดกับหน้าแปลน เพลาขาดเท่านั้นที่ขาด ถึงกับทำให้ล้อนั้นขาดหลุดออกมานอกซุ้ม มาถึงตอนนี้ขบวนชุดหลังต้องหยุดขบวนกันโดยปริจายเพื่อมาช่วยกันซ่อมให้เจ้ากบแดง (ดำ) วิ่งประคองออกมาจากป่าให้ได้ หลายหลายความคิด ข้อเสนอแนะ และทักษะจาก ประสบการณ์ของพวกเราต่างระดม กันเต็มที่ ซึ่งเท่ากับเป็นเวลาที่เย็นย่ำเต็มที กว่าที่เจ้ากบแดง (ดำ) จะกลับคืนชีพมาอีกครั้ง ซึ่งพวกเราเข้ามาได้เพียง 2 กิโลเมตร เท่านั้น ก็จะมืดแล้ว มาถึงตอนนี้พวกเราตัดสินใจ เลี้ยวออกทางซ้ายมือ ที่นำพวกเรา ลงหุบเขาไปเลียบ ไร่ข้าวโพดเพื่อใช้อีกเส้นทางหนึ่งเข้าสู่น้ำตก โดยคิดว่าน่าจะเป็นเส้นทาง ที่สะดวก และง่ายที่สุดในตอนนั้น สายฝรพรำ ยังคงมีตลอดต่อเนื่อง มาถึงตอนนี้เจ้าหนุขาวที่คอยประคอง กบแดง (ดำ) อยู่ด้านหน้าอย่างไม่คลาด สายตาด้วยเกรางว่าน๊อตเพียง 2 ตัว ที่ยึดหน้าแปลนเพลา ข้างนั้นอยู่ทนทานได้นานซักเพียงใด แต่ถึงพวกเราเลือกมา ใช้เส้นทางที่เรียกได้ว่าง่ายที่สุด ก็ยังต้องใช้เวลา พอสมควรจากการหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวรถที่วิ่งแถก ๆ แถกมาเข้าไปแปะ กับต้นไม้ที่ขึ้นอยู่หนาแน่นก่อนถึงที่หมาย เรียกได้ว่า เพื่อนใหม่จากกลุ่มปลาแมน ได้ฝึกทักษะกันอย่างเต็มที่ในสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้ เท่าที่เห็นก็บุบสลายกันไปพอสมควร จนเกือบ 3 ทุ่มพวกเราถึง เข้าถึงที่พักปลายทางกันได้ทุกคัน
อาหารเย็นที่ถูกเตรียมเอาไว้อย่างพร้อมเพียง สำหรับนัดเดินทางทุกท่าน ได้ตักกินกันอย่างเต็มที่ด้วย ทีมแม่บ้านของบูรพา พวกเราเริ่มมา รวมกลุ่ม กันอีกครั้งหลังจากอาบน้ำจากสายน้ำเย็น ๆ กันเป็นที่เรียบร้อย เสียงเล่า อย่างออกรสระหว่าง กลุ่มหน้า และกลุ่มหลังนำมาแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนาน ไม่ว่าจะเป็น มือลิงที่หักของม้ากระโดด หรือล้อแม๊กกระจายของพี่สมโภช Sr5 โดยมี ลุงอาโฟ่ที่มาร่วมวงต้อนรับเพื่อน เก่าอย่างน้ำจิตน้ำใจไมตรีในคืนนี้ด้วย ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ของวันนี้ทำให้หลายคนต่าง หลบลี้หนีหายกันไปนอน ทีละคนสองคนจนได้ข่าวว่าเกือบตีสามนั่นแหละงานเลี้ยงถึงได้เลิกเรา เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาพบว่ามีสายหมอกหนาอยู่เต็มไปทั่วบริเวณ หลาย ๆ คนตื่นกันแต่เช้าเพื่อทำการซ่อมรถกัน เพื่อจะเตรียมออกไปในเส้นทางขาออก กลุ่มแม่บ้านก็พากันหุงหาอาหารเช้าสำหรับนักรบทุกท่านที่เดินทางกันเข้ามา พวกเราไม่ลืม ที่แวะเข้าไปชม ความสวยงามของน้ำตกคลิตี้ล่างที่ยังคงความงามไม่เสื่อมคลาย สายน้ำแดงกว่าครั้งก่อน อาจจะเป็นเพราะ สายน้ำป่าที่เกิดจาก สายฝนที่ลงกระหน่ำต่อเนื่องอยู่เกือบทุกวัน กลุ่มนายแจ๊ค และเต่าจากปลาแมน ถึงกับเอ่ยปากว่า ถ้ามีทริปจะไปไหนอีก อย่าลืมบอกผมนะพี่ เที่ยวกับบูรพาเนี่ยครบจริง ๆ ทั้งสวย ทั้งโหด เมื่อพวกเขาได้เห็นความงาม ของสายน้ำตกที่รายล้อมพวกเราอยู่ไปทั่วทุกบริเวณ..
หลังจากพวกเราพากันโผเข้าไปสำผัสกับสายน้ำที่ไหลตกลงมากระเซ็นซ่านไปทั้งแผ่นผา ที่มีละอองน้ำที่ถูก สายลมโกรกพัดพาไปทั่งทั้งบริเวณ พวกเราก็พากันเดินย้อนตามลำน้ำกลับมาตั้งหลักตั้งขบวนกันเพื่อออกจากน้ำตก คลิตี้ล่างเมื่อตอนเกือบเที่ยงวันเหมือนวันที่เข้ามาเมื่อวาน เพียงแต่คราวนี้เป็นกลางวันซึ่งนั่นทำให้พวกเราได้มีโอกาศ เห็นเส้นทางได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แค่เพียงร่องแรกที่พวกเราเล่นสกี หรือลื่นไถลกันลงมา ในปลักก็ต้องวินช์ช่วยตัวเองกันให้ ขึ้นจากรากไม้ที่ดักไว้ โดยพวกเรายอมเสียเวลาวินช์ทีละคันดีกว่าที่จะมาตัดรากไม้ที่ขวางอยู่ ในร่องล้อ เส้นทางขากลับนี้ กลับกลายเป็นยากกว่าขาเข้ามาเพราะบางช่วงบางร่องนั้นลึกขนาดเจ้าม้าขาวพร้องยาง Simax 34 ยังหายไปครึ่งคัน !!! เลยทีเดียว โชคยังดีที่วันนี้ฝนไม่ได้เทลงมาเหมือนเมื ่อวันวาน แต่ถึงอย่างนั้นก็ตามกว่าที่พวกเรา จะออกไปถึงบ้านทุ่งเสือโทนได้ ก็ปาเข้าไปเย็นย่ำเพราะ พี่สมโภช SR5 ดันมากระทะล้อแตกเอาเมื่อตอนขาออกอีก เรียกได้ว่าทริปนี้ สบักสบอม กันไปพอสมควรสำหรับเส้นทาง คลิตี้ล่างนี้ กว่าจะขับมาถึงบ้านได้ก็ ตีห้า พอดี .. แล้วพบกันใหม่ทริปหน้าครับ
หนูขาว 29 กันยายน, 2003
ปล. ขออภัยที่เพิ่งเอามาลงให้อ่านกัน เพราะรูปที่ถ่ายไว้อยู่กับนายหนอน เพิ่งจะได้รูปมาครับ อ้อ ทริปนี้ผมไม่ได้ไปด้วย เลยไม่มีใครถ่ายรูปน้ำตกมาให้ดูกัน ใครอยากเห็นน้ำตกคลิตี้ ไปดูได้จากทริปก่อหน้านี้ครับ ทริปคลิตี้ 2002
ความเห็น : ชื่อ :
คลิตี้ล่าง
ในกลางฤดูฝนในตอนนี้ โดยเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์นี้ ฝน ตกหนักต่อเนื่องมาหลายวันติด
ๆ เรียกได้ว่าลำธาร อันเป็นที่พักชั่วคราว ของเราหน้าสหกรณ์ทองผาภูมิตอนนี้
ขุ่นคลักไปด้วยสีแดงของน้ำป่า และระดับน้ำที่เอ่อล้นสองข้างตลิ่งอย่างน่ากลัว
พวกเราในชุดนี้เรียกได้ว่า เป็น บูรพาเกือบครบทีมและที่พิเศษไปกว่านั้น
มีเพื่อนสมาชิกกลุ่ม ปลาแมน ขอติดสอยห้อยตามพวกเราไปพิสูจน์ เส้นทางนรกนี้ด้วยกัน
พวกเราเลือกเข้าทาง บ้านสะพานลาวผ่านขึ้นเหมืองแล้วแยกขวาไป บ้านภูเตย
บ้านเขาพระอินทร์จนมาสิ้นสุดกันที่ บ้านทุ่งเสือโทน ก่อนที่จะจอดฝากรถไว้บางส่วนที่สถานีอนามัยเมื่อพวกเรา
เล็งเห็นแล้วว่าทริปนี้รถอาจจะมากเกินไป ซึ่งนั่นหมายถึงอุปสรรค
ที่ต้องเพิ่มพูน มากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเราเริ่มล้อหมุนย่างเข้าปลักแรก
ของเส้นทาง คลิตี้ล่างก็เมื่อตอนเที่ยง โดยสภาพเส้นทางช่วงแรก ก็มีหลายร่องทาง
ให้ได้เลือกเอาตามอัธยาสัย ลึกบ้าง ตื้นบ้างก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแต่ละคันนั้นๆ
พร้อมกับ การหยั่งความลึกของเนว์ ของแต่ละคัน เหมือนเป็นการต้อนรับกลับมาสู่เส้นทางนี้อีกครั้งด้วยสายฝนโปรยปราย
ลงมาอย่างต่อเนื่องให้กับพวกเราที่ทะยอยกันเข้าไปทีละคัน จะยกเว้นก็แต่
พี่เข้มที่ทริปนี้พา ลูกชายวัย 3 ขวบมา เที่ยวน้ำตกกับบรรดา อา ๆ
ด้วยที่ต้องขอแยกเข้าทาง หมู่บ้านลำพัง เพียงคันเดียวเพื่อไปเตรียมสำรับ
อาหารไว้ คอยท่า สำหรับชุดใหญ่ ที่เลือกเอาเส้นทาง รับแขกที่ว่านี้
เริ่มเข้ามาได้เพียง 400 กว่าเมตร ก็ต้องวินช์กันซะแล้วสำหรับ เพื่อนใหม่จากกลุ่มปลาแมน
ด้วยอุปสรรคเป็นร่องลึกที่ต้องอาศัย ทักษะและจังหวะพอสมควร ในการเร่งส่งให้พ้นร่อง
ลึกขนาดยาง 33 มิดล้อ 
และที่พิเศษมากขึ้นไปอีกก็คือ
ต้องพยายามเปลี่ยนลายน์ไปทางซ้ายให้ได้เพื่อหลบร่องลึกยาว ทางด้านขวา
หลายคันทีเดียว ที่ต้องใช้วินช์จูงหน้ารถให้เปลี่ยนไปร่องทางซ้ายให้ได้
มาถึงตอนนี้ ขบวนพวกเราถูก แบ่งออกเป็นสองทีม โดยทีมหน้านำทีมโดยม้ากระโดดที่พาเพื่อน
ๆ นำหน้าเข้าไปก่อนประมาณ 4 คัน ส่วนขบวนหลัง เป็นชุดใหญ่ถึง 7 คันที่ติดตามเข้าไป
สายฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง ที่พวกเราผ่านเข้าไปได้แต่ละอุปสรรค
จนมาถึง แอ่งกระทิง แรกที่บรรดาคอออฟโรด ที่เคยใช้เส้นทางนี้ต่างรู้กันดีถึงความลึกของเส้นทาง
ที่พวกเราทุกคันจำเป็นต้อง วินช์ขึ้นเนินชัน ที่มีรากไม้ท่อนโตขนาด
เท่าขาดักขวางล้อหน้าและหลัง ไม่ให้ขยับตัวเดินหน้า หรือถอยหลังอะไรได้
มากนักซึ่งในขณะที่วินช์ขึ้นไปในแต่ละคันนั้น พวกเราเห็นว่ายังมีอีก
เนินชันที่สามารถหักวงล้อเลี้ยวขึ้นได้เลยไม่ต้อง ผ่านร่องนั้น โดยคันแรกที่พยายามขึ้นเนินนี้มาเป็น
กบแดง (ดำ) หรือที่พยายามเอาตัวร่างที่เล็ก อย่างคาริเบี้ยนแต่ รองเท้าเส้นโตอย่าง
Simex 33 ขึ้นเนินชันให้ได้ โดยในขณะที่เจ้ากบแดง (ดำ) กำลังพยายามปีนขึ้นมานั้น
ก็มีเสียงลั่น เบา ๆ ดัง กิ๊ง
มาจากล้อหลัง
โดยมีล้อหลังซ้ายออกมากองหมิ่นเหม่อยู่นอกซุ้มล้อ
.
..
เฮ้ย เพลาข้างขาดแล้วหวะ
เสียงนาย หนอน เจ้าของรถบ่นออกมาดัง
ๆ พร้อมด้วย สีหน้าอันแทบจะบรรยาย ไม่ถูก ในสถานการณ์แบบนั้น พวกเราหลาย
ๆ คนเริ่มเข้ามา มุงดูกันด้วยใบหน้าอันสลดหดหู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม
เหมือนเทพเจ้า ยังปราณีเราอยู่บ้างเมื่อพบว่า เพลาข้างไม่ได้ขาดอย่างที่เข้าใจแต่แรกเห็น
แต่เป็นน๊อตที่ยึดกับหน้าแปลน เพลาขาดเท่านั้นที่ขาด ถึงกับทำให้ล้อนั้นขาดหลุดออกมานอกซุ้ม
ซึ่งเท่ากับเป็นเวลาที่เย็นย่ำเต็มที
กว่าที่เจ้ากบแดง (ดำ) จะกลับคืนชีพมาอีกครั้ง ซึ่งพวกเราเข้ามาได้เพียง
2 กิโลเมตร เท่านั้น ก็จะมืดแล้ว มาถึงตอนนี้พวกเราตัดสินใจ เลี้ยวออกทางซ้ายมือ
ที่นำพวกเรา ลงหุบเขาไปเลียบ ไร่ข้าวโพดเพื่อใช้อีกเส้นทางหนึ่งเข้าสู่น้ำตก
โดยคิดว่าน่าจะเป็นเส้นทาง ที่สะดวก และง่ายที่สุดในตอนนั้น สายฝรพรำ
ยังคงมีตลอดต่อเนื่อง มาถึงตอนนี้เจ้าหนุขาวที่คอยประคอง กบแดง (ดำ)
อยู่ด้านหน้าอย่างไม่คลาด สายตาด้วยเกรางว่าน๊อตเพียง 2 ตัว ที่ยึดหน้าแปลนเพลา
ข้างนั้นอยู่ทนทานได้นานซักเพียงใด แต่ถึงพวกเราเลือกมา ใช้เส้นทางที่เรียกได้ว่าง่ายที่สุด
ก็ยังต้องใช้เวลา พอสมควรจากการหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวรถที่วิ่งแถก
ๆ แถกมาเข้าไปแปะ กับต้นไม้ที่ขึ้นอยู่หนาแน่นก่อนถึงที่หมาย เรียกได้ว่า
เพื่อนใหม่จากกลุ่มปลาแมน ได้ฝึกทักษะกันอย่างเต็มที่ในสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้
เท่าที่เห็นก็บุบสลายกันไปพอสมควร จนเกือบ 3 ทุ่มพวกเราถึง เข้าถึงที่พักปลายทางกันได้ทุกคัน
อาหารเย็นที่ถูกเตรียมเอาไว้อย่างพร้อมเพียง
สำหรับนัดเดินทางทุกท่าน ได้ตักกินกันอย่างเต็มที่ด้วย ทีมแม่บ้านของบูรพา
พวกเราเริ่มมา รวมกลุ่ม กันอีกครั้งหลังจากอาบน้ำจากสายน้ำเย็น ๆ
กันเป็นที่เรียบร้อย เสียงเล่า อย่างออกรสระหว่าง กลุ่มหน้า และกลุ่มหลังนำมาแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนาน
ไม่ว่าจะเป็น มือลิงที่หักของม้ากระโดด หรือล้อแม๊กกระจายของพี่สมโภช
Sr5 โดยมี ลุงอาโฟ่ที่มาร่วมวงต้อนรับเพื่อน เก่าอย่างน้ำจิตน้ำใจไมตรีในคืนนี้ด้วย
ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ของวันนี้ทำให้หลายคนต่าง หลบลี้หนีหายกันไปนอน
ทีละคนสองคนจนได้ข่าวว่าเกือบตีสามนั่นแหละงานเลี้ยงถึงได้เลิกเรา
