+ รายงานทริป
+ รูปหน้า1
+ รูปหน้า2
+ รูปหน้า3

อช.สาละวิน อช.แม่เงา
5 -7 ธค. 46

มาอ่านคนที่ 9333
เขียนความเห็นเกี่ยวกับทริปนี้ได้ที่นี่

   พหลโยธินขาออกของคืนนั้น ไม่คับคั่งจอแจเท่าไรนัก ถึงแม้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์หลายวันก็ตามที รถกระบะสีขาวคันโต หลาย คันวิ่งตามกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พร้อม ๆ กับเสียงวิทยุสื่อสารที่พูดคุยกันอย่างครื้นเครง พวกเราหลาย ๆ คนตื่นเต้นนัก ตั้งแต่ที่รู้ว่าจุดมุ่งหมายทริปนี้ของเราคือที่ใด โดยเฉพาะผมนั้นให้ความสำคัญกับทริปนี้เป็นพิเศษ ทั้งการเตรียมพร้อมของรถและคน เพื่อให้ทริปนี้เป็นทริปที่พวกเราจะต้องจดจำกันในบันทึกบูรพาอีกนานเท่านาน … ครับ ขบวนออฟโรดที่วิ่งกันอยู่เพียงไม่กี่คันในคืนนั้น กำลังวิ่งหน้าไปสู่สายน้ำที่ถือได้ว่าทั้งเปล่าเปลี่ยว อาภัพ เหมือนต้องมนต์สาบให้อยู่ท่ามกลางการรบราฆ่าฝัน ทั้งที่มันจัดได้ว่าเป็นสายน้ำที่ สวยงามมากที่สุดแห่งเทือกเขาตะนาวศรีก็ตาม .. เรากำลังจะไปสัมผัสความยิ่งใหญ่ของสายน้ำ .. สาละวิน…

เสียงรถที่วิ่งผ่านเปลนอนของพวกเราเพียงไม่กี่เมตรในอุทยานแห่งชาติ ลานสาง ปลุกพวกเราในตื่นขึ้นจากการงีบหลับในช่วง เวลาสั้น ๆ เมื่อพวกเรามาถึงในตอนเข้าตรู่ โดยมี พี่โชติ หนึ่งในสมาชิก ได้มารอพวกเราแล้วตั้งแต่ เที่ยงวัน เพื่อที่จะร่วมขบวนไปด้วยกัน ทางเส้นทางแม่สอด แม่ระมาด ตามที่นัดหมายเอาไว้ อากาศยามเช้าตอนนี้สดใสยิ่งนัก มีสายหมอกบาง ๆ ในบางช่วงระหว่างหุบเขาสอง ข้างทางที่พวกเรามุ่งหน้าสู่อำเภอ แม่สอด ในการเดินทางครั้งนี้ พวกเราได้มีโอกาสต้อนรับเพื่อนใหม่ที่เข้าร่วมเดินทางด้วย โดยเดินทางมาจากลพบุรี ตั้งแต่เมื่อคืน หรือ พี่เปี๊ยก (เขาสามยอด) ที่มากล้นไปด้วยน้ำใจแก่พวกเราชาวออฟโรดรุ่นน้อง บนเส้นทางระหว่างแม่สอด ไปแม่ระมาดนั้น ยังคงมีรถราวิ่งกันขวักไขว่ กันไปมา ทั้งชาวบ้าน ที่ออกมาจับจ่ายกันในยามเช้า ที่มีให้เห็นสองข้างทาง จนเริ่มจะบางตาลงไปเมื่อพวกเราเริ่มเข้าสู่เขต อำเภอท่าสองยางที่ไม่ค่อยมีผู้คนให้ เห็นมากนัก จักมีเพียงก็แต่ ชาวมอญ หรือพม่าเท่านั้นที่เดินเทินของกันเป็นกลุ่ม ๆ ให้เห็นอยู่เป็นระยะ หลาย ๆ คนในขบวนเรื่มวิทยุกัน ไปมาด้วยน้ำเสียงแห่งความกังวล ในความปลอดภัยเมื่อต้องวิ่งผ่าน หมู่บ้านอพยพ ท่าสองยางที่มีให้เห็นอยู่ตามไหล่เขา ติด ๆ กัน นับได้ เป็นหลายพัน หลังคาเรือนเลยทีเดียว แม้จะมีด่าน ตชด ให้ต้องวิ่งผ่านอยู่เป็นระยะ ๆ ก็ตาม บริเวณด้านซ้ายของเราตอนนี้เป็นสายน้ำเมย ที่ดูสงบนิ่ง เสมือนสภาวะการสู้รบของสองฝั่งน้ำ ที่ดูแล้วก็สงบเฉกเช่นเดียวกัน บนเส้นทางท่าสองยาง ไปยัง สบเมยในช่วงนี้ไม่ค่อยดีนัก หลายช่วงต้องเหลือเพียงเลนเดียวเพราะคันตลิ่งที่พังทลายลงไปสู่หุบเหวที่อยู่ด้านล่าง โคลนถล่มจากหน้าผายังคงทิ้งร่องรอยให้เห็นอยู่ เป็นระยะ เรียกได้ว่า ประมาทไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว จนล่วงเข้าสู่ เขตอำเภอแม่สะเรียงนั่นแหละถนนหนทางถึงเริ่มจะอยู่ในสภาพที่ดี

อาหารรสอร่อยที่อดไม่ได้ที่ต้องแนะนำที่ร้าน อินทิรา ที่อำเภอแม่สะเรียงที่ทำให้พวกเราต้องแวะกินทั้งไปและกลับ เป็นที่แวะ พักสุดท้ายก่อนเข้าอุทยานแห่งชาติสาละวิน จากตัวอำเภอวิ่งข้ามลำห้วยแม่สะเรียงลัดเลาะไปตามถนน ซีเมนต์เส้นเล็ก ๆ ในหมู่บ้านตาม ป้ายบอกทางอุทยานแห่งชาติอีก 6 กิโลเมตรนั้นพาเรามาบรรจบที่หน้าด่านของอุทยานพร้อมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่รอต้อนรับพวกเราด้วยที ท่าแห่งความเป็นมิตรพร้องคำพูดที่ว่า “สวัสดีครับ ยินดีต้องรับ คณะออฟโรดทุดท่านสู่อุทยานแห่งชาติสาละวิน” จนพวกเราหลาย ๆ คนถึงกับแปลกใจในการต้อนรับขับสู่ที่ไม่ค่อยได้เห็นนักในวิถีการเดินทางของพวกเรา แม้กระทั่งคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ที่มีต่อ รถ Honda CRV คันเก่งของประธานกลุ่มของเราที่ว่า “คันนี้ก็ไปได้ครับ แต่ระมัดระวังหน่อยนะครับ เวลาข้ามลำห้วย ส่วนนอกนั้นสบาย”
เส้นทางแห่งความทรงจำของพวกเราเริ่มต้นเมื่อต้องผ่านกองไม้ของกลางกองโต ที่วางทับซ้อนกันเป็นภูเขาเลากา ที่มีให้เป็นเป็นระยะ ๆ เมื่อต้องเริ่มเข้าสู่เส้นทางที่ลัดเลาะไปตามสันเขา โดยสภาพเส้นทางเป็นเพียงดินลูกรังที่ผ่านการปรับแต่งกันเป็นช่วง ๆ หลังฤดูฝนผ่านพ้น ไป ป่าโดยรอบข้างส่วนมากจะเป็นต้นสักที่ไม่ใหญ่โตเท่าไรนัก ขึ้นสลับซับแซมกับไม้ป่าดินเขา ที่เริ่มผลิใบออกเป็นสีสรรแต้มแต่ง ฤดูกาล ให้เห็นไปทั้งราวป่า เมื่อข้ามเขาลูกแรกพวกเราก็ลัดเลาะลงสู่หุบเขาด้านล่างที่มีสายน้ำใสไหลเย็นท่ามกลางแมกไม้เขียวจขจีใน ป่าลึกแบบนี้ เสียงอุทานเซ็งแซ่แว่วมาได้ยินทางวิทยุตลอดเวลาที่ต้องวิ่งลงไปในลำห้วยสายเล็ก ๆ ที่ถูกขนาบไว้ด้วยคันดินที่ถูกปกคลุม ไว้ด้วย มอสเฟิร์นเขียวขจี เส้นทางไม่ได้ลำบากยากเย็นอะไรในหน้านี้ แต่ถ้าเป็นหน้าฝนคงจัดเป็นระดับห้าดาวทีเดียวกับซ้ายผา ขวาเหว ของเส้นทางนี้ เจ้าหนูขาว และอีกหลาย ๆ คันเลือกใช้เกียร์ 4H สำหรับเส้นทางนี้ แต่ที่ทำให้แปลกใจกันในทีหลังก็คือมีบางคนใช้เพียง 2 ล้อหลัง เท่านั้น !!!

สักครึ่งทางเห็นจะได้ เมื่อขบวนของพวกเราวิ่งผ่านไม้กั้นที่ถูกยกขึ้น เมื่อพวกเราวิ่งผ่านใจกลางหมู่บ้านศูนย์อพยพที่ตั้งอยู่ ท่ามกลางขุนเขารอบด้าน โดยบรรยากาศบ่ายคล้อยในยามนั้น ที่มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านทะลุยอดไม้ลงมาสะท้อน แสงระยิบระยับ กับสายน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านใจกลางหมู่บ้าน เด็ก ๆ ศุนย์อพยพพากันวิ่งลงมาทักทายพวกเรา ที่วิ่งมาจอดเรียงรายกันใน หมู่บ้าน พวกเราหลายคนหยิบยื่นน้ำไจไมตรีแก่พวกเด็ก ๆ ด้วยขนมห่อใหญ่ ที่วิ่งมารายล้อมพวกเรา ผมนึกแล้วสะท้อนใจอย่างไรบอก ไม่ถูกเมื่อยังคงมองเห็นร่องรอยของความโหดร้ายจากน้ำป่าที่ไหลพัดพากลืนเอาชีวิตชาวศูนย์อพยพแห่งนี้เมื่อไม่กี่ปีก่อน ซุงท่อนโต ๆ และร่องรอยการทรุดตัวของตลิ่งจากสายน้ำป่า ยืนยันถึงความโหดร้ายนั้นได้ดี ต่างกันเพียงแต่ว่ายามนี้พวกเขาต่างพากันตั้งบ้านเรื่อนสูง ขึ้นไปตามเนินเขาเตี้ย ๆ ที่ไม่ห่างออกไปเท่าไรนัก หลังจากหยุดแวะพักถ่ายรูปกันครู่ใหญ่ พวกเราก็วิ่งเลยต่อเข้าไปในป่า ตามเส้นทาง ที่ส่วนใหญ่เป็นลำห้วยสายเล็ก ๆ บางครั้งต้องวิ่งไปตามลำห้วยระยะหนึ่งถึงหาทางตัดขึ้นไปยังเส้นทางหลักที่ขนาบอยู่สองข้างทาง นาข้าว ตอนนี้ถูกเก็บเกี่ยวไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงจำพวกพืชตระกูลถั่วหรือแตงที่ปลุกคั่นฤดูกาลให้เห็นอยู่เป็นระยะ ๆ จนได้เวลาพลบค่ำนั่น แหละพวกเราก็ได้มาถึงบริเวณ บ้านท่าตาฝั่ง ก่อนที่จะแยกซ้ายลงไปเขตอุทยานแห่งชาติ ริมน้ำสาละวิน

“ ยู อยู่มั๊ยจ๊ะ ช่วยไปตามให้หน่อย บอกเค้าว่า พี่รส มา” เสียงบอกสัมทับกับเจ้าหน้าที่คนอื่นถึงเพื่อนเก่าครั้งสมัยที่ ม้ากระโดด มาเยือนที่นี่เพียงคันเดียว ไล่เลี่ยกันไม่นานนัก ชายร่างสันทัด ผิวดำแดงออกมาทักทายด้วยรอยยิ้มสีแดงจาการกินหมากเป็นอาจิน พร้อม ทั้งต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีสำหรับที่หลับที่นอนให้แก่ชาวบูรพาออฟโรดในค่ำคืนนี้ ห้องน้ำ ห้องท่า ห้องพักหลายห้องถูกเปิดไขกุญแจ หลายคนเลือกนอนกันบนสนามหญ้าพร้อมเต๊นท์หลังโตสีสวย นักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นมีให้เห็นอย่าง หนาตา บางกลุ่มถึงกับลงไปสัมผัส บรรยากาศบนหาดทรายริมสายน้ำเลยทีเดียว ค่ำคืนนี้ไม่ถึงกับหนาวเกินไปนัก จากมุมมองที่เราพักนอน สามารถมองเห็นคุ้งน้ำ สาละวินจากมุมสูง ป่าเขียวขจีทั้งสองด้านและหาดทรายขาวที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตามันช่างเหนือคำบรรยายเลยที เดียวสำหรับลำน้ำสายนี้ ดาวเต็มฟ้าที่เหมือนจะอยู่ห่างออกไปไม่ไกลพร้อมเสียงคำร้องทำนองเบา ๆ จากกีต้าโปร่งเพราะ ๆ ด้วย ทำนองเศร้าศร้อยที่ว่า

.. น้ำ .. เย็นยะเยือก .. จากเทือกเขา .. หิมาลัย .. ไหลเชี่ยวเลี้ยวลดไหลไป .. กำเหนิดเกิดสาย . ..... สาละวิน …เมื่อหิมะละลาย ... กลายเป็นสายธารา ..จากเขาสูงเสียดฟ้า ... ไหลลงมา สู่ อันดามัน .. ผ่านแผ่นดินหลากหลาย ... ผ่านคนมากมายเผ่าพันธ์ ล้านล้านเม้ดน้ำรวมกัน ... เป็นหนึ่งเดียวนั้น .... สาละวิน ..

สอยหมอกบาง ๆ ที่ทอดตัวลงต่ำถึงผิวน้ำถูกไล่ให้จางหายไปทีละเล็กละน้อยด้วยแสงตะวันยามเช้าที่ส่องลงมาสัมผัสผืนน้ำ และผืนทรายเสมือนว่าเป็นปลายพู่กันจากธรรมชาติที่แต้มแต่งให้มนุษย์โลกได้จักสำเหนียกแห่งความหัศจรรย์ของธรรมชาติในยามนี้ นักท่องเที่ยวหลายคนถึงกับอดไม่ไหวที่ต้องวาดปลายสีสันด้วยภู่กันลงบนผืนผ้าใบที่ตะเตรียมมาอย่างพร้อมสรรพ พวกเราต่างพากัน วิ่งลัดเลาะไปตามพื้นหาดทรายอันละเอียดยิบ เพื่อเก็บบันทึกความทรงจำไว้ด้วยเทคโนโลยี่ของคนเมือง จนล่วงเข้าสาย ๆ นั่นแหละถึง ได้พากันนั่งล่องเรือหางยาว ฝ่าสายน้ำอันเย็นยะเยือก ภายใต้ธงไตรรงค์ที่ปลิวสะบัด ยามที่เรือวิ่งลัดเลาะไปตามสายน้ำ บ้านท่าตาฝั่ง และโรงพักโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกยังคงเป็นจุดสนใจให้กับนักท่องเที่ยวเสมอยามที่นั่งเรือหางยาวตามลำน้ำ หลาย ๆ คันทราบมาว่าวิ่งมาจากแถว ๆ สบเมยด้วยเวลาไม่นานนัก พวกเราอ้อยอิ่งกับลำน้ำสาละวินจนถึงเที่ยง ถึงได้ล่ำลากับ “ยู” เจ้าหน้าที่พิทักษ์ ที่เป็นลูกบ้านท่าตาฝั่งแต่กำเนิด พร้อมกับของฝากจากทะเลถุงโต พร้อมกับคำว่า “ ไปก่อนนะ ยู ไว้ปีหน้าจะมาใหม่”
สำหรับตอนนี้คงหมดลงสำหรับสาละวิน แล้วรอพบกับตอนหน้า กับแม่น้ำที่สวยที่สุดในใจผม “แม่น้ำเงา” ที่พวกเราเดินทางไปกันต่อ เมื่อออกจากสาละวิน

สำหรับทริปนี้สวัสดีครับ

หนูขาว
9 ธันวาคม 2546

….. น้ำ .. เย็นยะเยือก .. จากเทือกเขา .. หิมาลัย .. ไหลเชี่ยวเลี้ยวลดไหลไป .. กำเหนิดเกิดสาย . ..... สาละวิน …เมื่อหิมะละลาย ... กลายเป็นสายธารา ..จากเขาสูงเสียดฟ้า ... ไหลลงมา สู่ อันดามัน .. ผ่านแผ่นดินหลากหลาย ... ผ่านคนมากมายเผ่าพันธ์ ล้านล้านเม้ดน้ำรวมกัน ... เป็นหนึ่งเดียวนั้น .... สาละวิน

ความเห็น: ขอแนะนำหน่อยจ้า ร้านอาหารอร่อยๆ ของแม่สะเรียง ราคาถูกม๊าก มาก เป็นร้านเจ้าเก่าของแม่สะเรียงจริงๆ อาหารเทียบเท่าโรงแรมหรูทีเดียวจ้า ชื่อร้านลิ้มเจริญ เลยจากทางแยกเข้าอำเภอแม่สะเรียงประมาณ 500 เมตร เติมพลังที่ร้านของเขาได้ ก่อนออกเดินทาง รับรองไม่ผิดหวัง  ชื่อ: คนเดินป่า  (29/11/2550)

ความเห็น: ถ้าอยากจะชมธรรมชาติ สุดๆของสาละวินละก็ นั่งเรือจากอุทยานแห่งชาติสาละวิน( บ้านท่าตาฝั่ง )ทวนน้ำขึ้นไปประมาณ 4 ชั่วโมง ที่ทำการของทางการ เดินต่อไปอีก 3 ชั่งโมงไปถึง บ้านจอท่า จะเป็นธรรมชาติที่คนเมืองกรุง ไม่เคยเห็นมาก่อน สัตว์ป่านานาชนิด ต้นไม้ขนาดใหญ่ ในนำมีปลาน้อยใหญ่ ที่ไม่อาจพบเห็นได้จากข้างนอก อากาศที่สดชื่นกับชาวบ้านที่ที่อยู่อาศัยแบบเรียบง่าย เหมือนอยู่กับธรรมชาติที่แท้จริงไม่มีวันลืมไปอีกนานเท่านาน  ชื่อ: คนเดินป่า  (4/11/2550)

ความเห็น: ไปมาแล้วเหมือนกัน สวยมากค่ะ เห็นแล้วยังอยากไปอีกเลย โอยอยากไป อยากไป  ชื่อ: lady offroad  (25/8/2550)

ความเห็น: ความเห็น: ความลับมาบอก เป็นเรื่องจิงที่เกิดขึ้น >>เคยมีเด็กถูกฆ่าตายที่ห้องน้ำของภารโรง >>แต่ไม่สามารถหาต้นเหตุของคดีนี้ได้ >>จึงได้ปล่อยร่างไร้วิญญาณของเด็กน้อยทิ้งไว้ ณ ที่แห่งเดิม >>ไม่มีการทำพิธีอะไรทั้งสิ้น วิญญาณของเด็กจึงล่องลอยวนเวียนอยู่ที่รร. >>เป็นเวลาหลาย 10 ปี >>จนวันหนึ่งได้มีกลุ่มนร.หญิงเข้าไปในห้องน้ำนั้นเพื่อหวังจะแกล้งภารโรง >>จึงได้พบกับวิญญาณของเด็กน้อย กำลังไต่ไปตามเพดาน พร้อมแสยะยิ้มให้ >>พวกเทอกลัวมากรีบวิ่งออกจากห้องน้ำ >>แต่เพื่อนคนหนึ่งพลันไปเหยียบแอ่งน้ำที่พื่นเข้า >>จึงได้ล้มและไปสะดุดขาของเพื่อนอีกคนหนึ่งเข้า >>เพื่อนคนนั้นได้จับแขนของอีกคนไว้จึงล้มกันมาเป็นทอดๆและหัวฟาดพื้นตายหมด >>วิญญาณของพวกเขาจึงวนเวียน ณ ที่แห่งนั้นตลอดไป >>ได้รับข้อความนี้แล้วต้องโพสซ้ำ 20 กระทู้ ไม่ใช่ 20 >>copyถ้าไม่ทำตามจะเกิดอุบัติเหตุ อีก 7 ชม.นับถอยหลัง >>ขอโทษนะที่หลอกนี่เป็นกระทู้ที่ 20 แล้ว ตอนแรกเราก็ไม่เชื่อ >>เพื่อนเราในกลู่ม 5 คน เกิดอุบัติเหตุภายใน 7 ชม.ตั้งแต่อ่านจม.นี่ >>คนหนึ่ง ขาแพลง คนหนึ่งแขนหัก คนหนึ่งคางแตก คนหนึ่งหัวแตก >>อีกคนรถเฉี่ยว แล้วเราพึ่งไปอ่านเลยต้องทำอย่างนี้แหละขอโทษนะ ผมก็กลัเหมีอนกัน  ชื่อ:   (16/2/2550)

ความเห็น: ความเห็น: ความลับมาบอก เป็นเรื่องจิงที่เกิดขึ้น >>เคยมีเด็กถูกฆ่าตายที่ห้องน้ำของภารโรง >>แต่ไม่สามารถหาต้นเหตุของคดีนี้ได้ >>จึงได้ปล่อยร่างไร้วิญญาณของเด็กน้อยทิ้งไว้ ณ ที่แห่งเดิม >>ไม่มีการทำพิธีอะไรทั้งสิ้น วิญญาณของเด็กจึงล่องลอยวนเวียนอยู่ที่รร. >>เป็นเวลาหลาย 10 ปี >>จนวันหนึ่งได้มีกลุ่มนร.หญิงเข้าไปในห้องน้ำนั้นเพื่อหวังจะแกล้งภารโรง >>จึงได้พบกับวิญญาณของเด็กน้อย กำลังไต่ไปตามเพดาน พร้อมแสยะยิ้มให้ >>พวกเทอกลัวมากรีบวิ่งออกจากห้องน้ำ >>แต่เพื่อนคนหนึ่งพลันไปเหยียบแอ่งน้ำที่พื่นเข้า >>จึงได้ล้มและไปสะดุดขาของเพื่อนอีกคนหนึ่งเข้า >>เพื่อนคนนั้นได้จับแขนของอีกคนไว้จึงล้มกันมาเป็นทอดๆและหัวฟาดพื้นตายหมด >>วิญญาณของพวกเขาจึงวนเวียน ณ ที่แห่งนั้นตลอดไป >>ได้รับข้อความนี้แล้วต้องโพสซ้ำ 20 กระทู้ ไม่ใช่ 20 >>copyถ้าไม่ทำตามจะเกิดอุบัติเหตุ อีก 7 ชม.นับถอยหลัง >>ขอโทษนะที่หลอกนี่เป็นกระทู้ที่ 20 แล้ว ตอนแรกเราก็ไม่เชื่อ >>เพื่อนเราในกลู่ม 5 คน เกิดอุบัติเหตุภายใน 7 ชม.ตั้งแต่อ่านจม.นี่ >>คนหนึ่ง ขาแพลง คนหนึ่งแขนหัก คนหนึ่งคางแตก คนหนึ่งหัวแตก >>อีกคนรถเฉี่ยว แล้วเราพึ่งไปอ่านเลยต้องทำอย่างนี้แหละขอโทษนะ bbbbbbbbbb  ชื่อ:   (16/2/2550)

ความเห็น: ขอแก้ไขนิดนะครับตอนผู้เขียนบอกว่าจากแม่สะเรียงไปที่ทำการ อชใสละวิน ผ่านลำห้วยแม่สะเรียง ที่ถูกแล้วเป็นแม่น้ำยวมที่ไหลมาจากขุนยวมผ่านแม่สะเรียงแล้วไปลงสาละวินก่อนถึงสบเมยครับ ส่วนน้ำแม่สะเรียงนั้นอยู่เส้นที่มาจากแม่สอดจะเข้าแม่สะเรียงครับและเส้นจากเชียงใหม่เข้าแม่สะเรียงก็มีสะพานข้ามน้ำแม่สะเรียงเหมือนกันจะมีด่านตรวจของป่าไม้และปสุสัตว์ด้วย เมืองแม่สะเรียงจะอยู่ริมแม่น้ำยวม มีถนนเรียบลำน้ำมีโรงแรมรีสอร์ทอยู่ตามริมน้ำทั้งสองฝั่ง  ชื่อ: เคยอยู่แม่กองคาท่าตะฝั่ง  (26/6/2549)

ความเห็น:  ชื่อ:   (23/6/2549)

ความเห็น: ไปล่องสาละวินมาสวยงามอย่างมาก อากาศเย็นสดชื่น ได้ชมหมู่บ้านท่าตาฝั่งจากคำแนะนำของเพื่อนตัวน้อย __"โนวา"ที่แปลว่า สีขาว ขยันเรียน นะวา..พี่กานต์ _(กรุงโซล/เกาหลีใต้_)  ชื่อ: กานต์29/3/2549  (29/3/2549)

ความเห็น: อยากไปมาก  ชื่อ: BIG  (15/10/2548)

ความเห็น: ง่ายรึเปร่าครับ  ชื่อ: คนที่เคย  (15/10/2548)

ความเห็น: จากเทือกช่องเย็น .. หิมายะเยือกไหลเชี่ยวจากเขาสูงเสียดฟ้าจรดอันดามัน .. เลี้ยวลดไหลไปสาละวินกลายเป็นสายธาราระทม ..... แล้วไหลลงมา ไหลลงมา ไหลลงมา แล้วก็ไหลลงมา สู่ .. ลำน้ำปาย .. เลี้ยวเลาะสู่ลุ่มน้ำบางปะกง ผ่านแผ่นดินที่ไร้โฉนดแต่มีผู้ครอบครองหลากหลาย ... ผ่านหน้าบ้านแขกเล็กเจ๊กดำมากมายเผ่าพันธ์ รวมกันผสานกัน ... เป็นหนึ่งเดียวที่นี่... สาละวิน ..  ชื่อ: จะกึ๋ย  (16/8/2548)

ความเห็น: ggggg  ชื่อ: ll  (23/4/2548)