คำตอบที่ 1
       ผมและพี่ณรงค์ พี่รส และเจ้าตาล พาเจ้าม้ากระโดดและหนูขาวย้อนกลับออกไปทางเข้าตรงบริเวณเพิงขายของแล้วเลี้ยวซ้ายตัดเข้าเส้นทางรกชัฏตามคำบอกของแม่ค้าที่เพิงนั้น … เส้นทางช่วงหนึ่งกิโลเมตรแรกเป็นเส้นทางตัดผ่านป่าหญ้าที่สูงมิดหลังคารถ เรียกได้ว่าต้องเพ่งมองเส้นทางข้างหน้าให้ดีเพราะไม่สามารถจะมองเห็นเห็นร่องล้อได้เพราะความหนาแน่นของหญ้าทีปกคลุมจนกลบเส้นทาง

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 2
       ผมและพี่ณรงค์ พี่รส และเจ้าตาล พาเจ้าม้ากระโดดและหนูขาวย้อนกลับออกไปทางเข้าตรงบริเวณเพิงขายของแล้วเลี้ยวซ้ายตัดเข้าเส้นทางรกชัฏตามคำบอกของแม่ค้าที่เพิงนั้น … เส้นทางช่วงหนึ่งกิโลเมตรแรกเป็นเส้นทางตัดผ่านป่าหญ้าที่สูงมิดหลังคารถ เรียกได้ว่าต้องเพ่งมองเส้นทางข้างหน้าให้ดีเพราะไม่สามารถจะมองเห็นเห็นร่องล้อได้เพราะความหนาแน่นของหญ้าทีปกคลุมจนกลบเส้นทาง

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 3
       ผมจึงเอ่ยปากกับพี่ณรงค์ขอพักทานข้าวและ พักเจ้าหนูขาวด้วย เพราะด้วยความกังวลที่ความร้อนได้ขึ้นจนถึงขีดบนสุด

…

ในช่วงเวลานั้นผมได้ทำสิ่งผิดพลาดมหันต์กับเจ้าหนูขาวซึ่งเป็นสาเหตุให้ทริปนี้เป็นทริปหฤโหดสำหรับผมในเวลาต่อมา น้ำที่ผมเติมเข้าไปโดยไม่รอให้เครื่องเย็นก่อนทำให้เจ้าหนูขาวออกอาการหน้าเป็นห่วงเมื่อเราเริ่มออกเดินทางต่อ เส้นทางกิโลเมตรที่สอง ถึงสามเริ่มเป็นป่าทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และเถาวัลย์ที่ขึ้นอยู่เต็มเส้นทาง สลับกับร่องโคลนลึกที่ไม่สามารถใช้ความเร็วส่งได้เพราะต้องระวังก้อนหินขนาดใหญ่ที่มีอยู่เต็มเส้นทาง … มาถึงตอนนี้เจ้าหนูขาวต้องจอดรถพักเป็นระยะ เพราะความร้อนที่ขึ้นมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะลดลงหรือดีขึ้น เสียงเครื่องแสดงอย่างชัดเจนถึงกำลังที่หดหายพร้อมกับควันขาวที่พวยพุ่งออกมาอย่างน่ากลัว

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 4
       ยิ่งพวกเราเข้าไปลึกจนถึงกิโลเมตรที่สี่ก็ต้อง ตื่นเต้นกับเส้นทางมากยิ่งขึ้นคือ เนินลาดลงเขาประมาณ 200 เมตรที่มีร่องลึกน่ากลัวว่า ยาง ก ไก่ของผมจะสิ้นฤิทธ์ก็คราวนี้แหละ และแล้วก็เป็นไปตามคาดแม้จะเป็นทางลงเขาแต่ วินช์ก็กูกดึงออกมาลากเป็นระยะ ๆ

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 5
       ทำให้ผมคิดถึงขากลับวันพรุ่งนี้ ว่าถ้าขึ้นเนินหละ จะเป็นยังงัย… จะเหมือน ผานางแอ่น มั๊ยเนี่ย….

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 6
       เวลาที่ล่วงเลยไปจนเย็นย่ำเรียกได้ว่าเป็นช่วงแสงแดดสุดท้ายกำลังหมดไป พวกเราทำเวลากันไม่ดีนัก ผมต้องจอดพักเจ้าหนูขาวเป็นระยะ ๆ และต้องซ่อมวินช์ที่ดันจนเต็มร่องทำให้น๊อตหางปลาหลุดออกจากหน้ารอกอีก มาถึงตอนนี้พวกเราเข้ามาได้เพียง 4 กิโลเมตรเท่านั้นจากเวลาเกือบ 4 ชั่วโมงที่เข้ามา มาถึงตอนนี้ เจ้าหนูขาวถึงกับหมดสภาพต้องให้ พี่ณรงค์ควบเจ้าม้ากระโดดมานำหน้าแทนเพื่อประเมิณสภาพเส้นทางที่เหลือ พวกเราเข้าลึกไปจนถึง กิโลเมตที่ห้า ก็ต้องหยุดลงมาปรึกษากันว่าจะทำงัยดีกับเส้นทางข้างหน้า

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 7
       … เราถูกหยุดได้ด้วย ลำธารสายหนึ่งที่น้ำไม่สูงเท่าใด้นัก

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 8
       ริมลำธารสายนั้นมีน้ำตก ด่านชาติอยู่ริมลำธารพอดี

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 9
       แต่อุปสรรคที่อยู่กับความสวยงามนั้นคือ ระยะความลึกของถนนที่ขาดกลางเป็นหน้าตัดที่ลึก
ประมาณ 80 เซ็นติเมตรที่เป็นหินล้วน ๆ !!!!

ผมหันไปมองเจ้าหนูขาวที่แทบจะพิการอยู่แล้วในตอนนี้พร้อมกับเสียงพี่ รสทีแว่วเข้ามาว่า … เอางัยดี บี … พี่ว่าพอแค่นี้ก็ได้นะ..อีกอย่างก็มืดแล้วด้วย… ผมใช้เวลาอยู่อึดใจก่อนบอกพี่รสและพี่ณรงค์ว่า… ไปพี่ … ไปให้ถึงที่สุด…

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 10
       ผมและพี่ณรงค์ผ่านจุดนั้นได้อย่างไม่ลำบากเท่าไรนัก อาจเป็นเพราะการดูลายน์ซึ่งกันและกัน ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะช่วงล่างของเจ้าม้ากระโดดและหนูขาวที่เป็นคานแข็งทั้งหมดทำให้เราผ่านมาได้ แต่ถ้าเป็น
ปีกนกคงต้องให้เทคนิคกันพอสมควรถ้าจะผ่านตรงนี้ ผ่านมาถึงตอนนี้เจ้าหนูขาวก็อาการหนักซะแล้ว เครื่องดับตลอดที่ผมละคันเร่งจนเข้าไปกิโลเมตรสุดท้ายหรือกิโลที่หกที่เป็นทางลงเขาชันสลับกับร่องลึก มาถึงตอนนี้สถานการณ์ได้ทำให้ผมต้องใช้ความสามารถอย่างที่ ถ้าให้ทำอีกก็คงทำไม่ได้คือ ปล่อยเจ้าหนูขาวให้วิ่งลงเขาในเวลากลางคืนลงไปทั้ง ๆ ที่เครื่องยังดับอยู่ คอยหลบร่องลึกและต้นไม้อย่างที่มีอยู่อย่างหนาแน่น บางช่วงต้องยอมให้เจ้าหนูขาวกระโจนไปบนยอดหิน เพื่อไม่ให้ไปคร่อมหินที่มีอยู่ตามร่องทาง เรียกได้ว่ากว่าที่รถจะมาหยุดได้เล่นเอาผมถึงกับขาสั่นไปเลยทีเดียว…. พวกเรามาถึงจุดหมายปลายทางก็เกือนสองทุ่มเรียกได้ว่าถ้ารสไม่บอกให้พี่ณรงค์หยุดรถลงมาดู เจ้าม้ากระโดดคงได้มีโอกาศวิ่งลงไปในสายน้ำลึกนั้นเป็นแน่แท้เพราะความรกของเส้นทาง….ค่ำคืนนั้นพวกเราทำอาหารกินกันอย่างง่าย ๆ และเข้านอนกันไม่ดึกนักเพราะจำนวนสมาชิกที่น้อยอย่างน่าใจหายในบรรยากาศป่าลึกแบบนี้ .. ผมตืนมาในตอนเช้าก็พบรางวัลของการเดินทางในครั้งนี้คือ… ลำธารใสที่รายล้อมรอบตัวเราเหมือนกับว่า ที่พักแรมของเรานั้นเป็นเกาะก็ไม่ปาน ต้นน้ำแก่งหินเพิงที่บางช่วงก็ตื้น ลึก หรือเป็นแก่งให้แต่ละคนได้เลือกหากันตามความชอบใจ ความสวยงามในตอนนั้น ไม่ได้ทำให้ผมคิดเลยแม้แต่น้อยว่า ไม่ควรมาที่นี่ … ลมหนาวแรกของปีที่ผมสำผัสริมลำธารสวยแห่งนั้น

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 11
       มันทำให้ผมได้คำตอบอย่างชัดเจนว่า ความหมายของการเดินทางเรานั้นคืออะไร…

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 12
       พวกเราเริ่มเดินทางออกจากแค้มป์พักประมาณ แปดโมงเช้าเพราะความกังวลกับอาการของเจ้าหนูขาวในเวลานั้น เราย้อนกลับ
ทางเก่าพร้อมกับมีวินช์เป็นระยะจนมาจอดพักเจ้าหนูขาวมาจนถึงเกือบ 11 โมงเช้าบริเวณลำธารริมน้ำตก

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 13
       คงต้องพึ่ง ไม้กระดาน สำหรับ ปีกนกทั้งหลาย
(เปรียบเทียบ กับ Simex 34 " ของเจ้าม้ากระโดด)

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 14
       มาถึงตอนนี้เสียงรถที่แว่วเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนโวกเวกคุ้นหูที่ประกฎกายด้วย นายศร นายหมู นายหนุ่ม และเพื่อนอีก สองคนที่ทั้งหมดมาด้วย รถ LN ทั้งสองคัน พวกเราดีใจและทักทายกันเหมือนไม่ได้เจอกันมานาน ด้วยเพราะไม่เชื่อว่าเพื่อน ๆ จะตามเข้ามาตามที่เคยเกริ่น ๆ เอา ไว้… ช่วงขาออกบ่ายวันนั้นทำให้มีสมาชิกเพื่มมาอีกสองคันเป็นเข้า LN ทั้งคู่ที่พากันออกมาด้วยวินช์ซะเป็นส่วนใหญ่..

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 15
       พวกเราทั้งหมดออกมาจนถึงทางเข้าก็เกือบ บ่ายสามโมงเย็นพร้อมกับการสลบไสลของเจ้าหนูขาว ผมต้องให้เพื่อนผมลากเจ้าหนูขาวกลับด้วยระยะทางรวมกว่า สองร้อยกิโลเมตรนับเป็นการขับรถกลับบ้านด้วยความประหยัดน้ำมันเท่าที่ผมเคยขับรถมา

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 16
       มาถึงท้ายนี้ผมขอสรุปทริปสำรวจทริปนี้ด้วย คะแนนเต็มร้อยสำหรับที่พักและเส้นทาง…

ทริปสำรวจกับ กีบสมุทร แก่งหินเพิง นี้ .. สวัสดีครับ

24 ตุลาคม 2544

เวลางาน

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 17
       ... ท่านประธาน โยนหินมาแล้วว่าเป็น 17 - 18 พย
... ใครจะไปมั่งเอ่ยยยยยย
Mammot, หมีขาว, พี่โช๊ต, แมงทับ, กิ้งก่า, พี่พงศ์
และที่ไม่ได้กล่าวนามทั้งหลาย ... ขอเสียงหน่อย

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 18
       ยกให้เป็นสุดยอดทีมสำรวจบูรพาไปเลยน๊ะหนูขาว....อย่างนี้เรียกพังในหน้าที่....ว่าแต่ว่าต้องเตรียมปีกนกสำรองไปด้วยรึเปล่าเนี่ย....แฮะ ๆ อย่าลืมทอร์ชั่นบาร์อีกคู่ล่ะ

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 19
       ขอส่งภาพเก็บตก มาให้เพื่อนๆ ชาวบูรพาฯ & weekendฯ ชม นะครับ

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 20
       ภาพที่ 2

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 21
       ภาพที่ 3

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 22
       ภาพที่ 4

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 23
       ภาพที่ 5 เจ้าน้ำตาล คงอยากจะบ่น

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 24
       ภาพสุดท้าย...เราก้อได้สัมผัส ความ สด, ใส, สะอาด ของธรรมชาติ

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 25
       ส่งรูปผิด ขอแก้ตัวครับ

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 26
       แมมมอธ เราไปกันสองคัน ไม่ต้องห่วงเรื่องอะไหล่ ถ้าพังเราเปลี่ยนใส่แล้ววิ่งออกมาทีละคันก็แล้วกัน อย่าให้เสียชื่อชมรมปีกนก..

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 27
       อุยๆๆๆน่ากลัวจังเลย ข้อยหละย่านหลาย

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 28
       แล้วถ้าปีกนกพังทั้งคู่ล่ะจ๊ะ จะทำอย่างไร อิอิ.. ขู่ซะให้เข็ด

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 29
       ท่านประธานนนนนน.....แล้วปีกนก Terrano ของผมล่ะ จะไปเปี่ลยนใส่กับใคร !!!!
หาตัวช่วยให้ห่นอยครับ..

แสดงความคิดเห็นย่อย

คำตอบที่ 30
       ... น่านนะซิ พี่แดง ต้องหา เทอราโน่อีกกันมาเข้าคู่กัน แต่ไม่เป็นไรครับ แจมรถเพื่อน ๆ ได้ครับพี่ รับสมัคร คนลากวิน ไม่จำกัดจำนวน... ว่าแต่ หน้าคอยล์สปิง เนี่ย ยังไม่ออกตัวเลยนะ (Cherrokee) อิ อิ อิ ยังงัยก็ไปให้ครับสองคันนะ จะได้ยืมอะไหล่กันได้ อิ อิ อิ

แสดงความคิดเห็นย่อย